تنظیمات
اندازه فونت :
چاپ خبر
گروه : yashar
حوزه : آخرین اخبار, اسلایدر, جامعه, مجلس
شماره : 2910
تاریخ : ۵ تیر, ۱۳۹۷ :: ۱۵:۰۷
نماینده مردم تبریز در گفتگو با آذرپرس : همه با هم در برابر آب مسئولیم دریاچه ارومیه ، تصویر دردی است که آه از نهاد هر ایرانی ، بویژه یک آذربایجانی را بر می آورد

پایگاه خبری تحلیلی آذرپرس به مناسبت هفته صرفه جویی در مصرف آب گفت وگویی با دکتر زهرا ساعی نماینده محترم مردم شریف تبریز ، اسکو و آذرشهر ترتیب داده است که در ذیل این گفتگو را می خوانید ؛ با سلام .  به مناسبت هفته اول تیر ماه که به نام هفته صرفه جویی در مصرف آب نام گذاری شده ، در خدمتتان هستیم. ضمن تشکر از فرصتی که در اختیار ما قرار دادید، دیدگاه تان درباره این که به موضوع صرفه جویی ، هفته خاصی اختصاص داده شده چیست ؟

  • به نام خدا . به نظر من یکی از راه هایی که می توان میزان اهمیت موضوعات و دغدغه های اصلی یک جامعه را به طور کلی فهمید، همین مناسب ها و عنوان هایی است که روی روزهای سال گذاشته می شوند. روزهای سال با اسم هایی که در تقویم دارند یک دنیا حرف برای ما دارند و اگر این روز تبدیل به هفته شده باشد، نشانگر اهمیت خاص و فوق العاده آن مناسبت است. هفته هایی مانند هفته زن و مادر، هفته دولت و... اینها مواردی هستند که اهمیتشان بر هیچ کس پوشیده نیست. و اینکه یک هفته به عنوان هفته صرفه جویی نامگذاری شده ، نشان دهنده اهمیت خاصی است که به موضوع آب در جامعه  داده شده و این به نظر من اعلانی است برای توجهی دوباره به موضوعی که هنوز هم دقت قابل توجهی به آن صورت نگرفته و علی رغم حساسیت روزافزونی که موضوع دارد ، هنوز هم دغدغه کم آبی برای همه ما جا نیفتاده است.
فرمودید این دغدغه هنوز جا نیفتاده ، دقیقا چه نمودی از دغدغه منظورتان است ؟ آیا نگرانی خاصی باید با موضوع آب همراه شود که هنوز رخ نداده یا منظر خاصی مدنظرتان است ؟
  • ببینید خلط موضوع درباره آب و دوراهی ای که همیشه بحث های آب را به بیراهه می برد ، دقیقا همین جاست. وقتی از توجه ویژه به موضوع آب و باور کردن بحران بسیار جدی و خطرناک بی آبی حرف به میان می آید ، اولین برخوردی که با این دیدگاه می شود این است که فکر می کنند هدف از طرح موضوع ایجاد نگرانی و تشویش در دل مردم و یک چنین مسائلی است در صورتی که من با نهایت تأسف این حرف را می زنم ، متاسفانه وضعیت آب به شکل و مرحله ای رسیده که نگرانی هم درباره آن نه تنها جایز بلکه واجب خواهد بود. چرا که موضوع آب ، با هیچ موضوع دیگری قابل مقایسه نیست و حیات و ممات جامعه از هر منظری که بخواهید تصور کنید ، مستقیم با غیرمستقیم به آب وصل می شود و اگر خدای ناکرده یک روز بی آبی بر کل دنیا یا حتی منطقه حاکم شود، هیچ ثروت و واحد پولی قادر به خرید و تأمین آن از کشور مجاورش نخواهد بود و تصور آن روز ، اگر بی توجهی و بی مبالاتی مان به اهمیت آب ادامه داشته باشد ، شاید دور باشد اما غیرممکن نخواهد بود.
فکر می کنید چه کسانی یا چه نهادهایی در رساندن وضعیت آب در جامعه به این وضعیت مسئول هستند؟
  • ببینید در برخورد با معضلات جامعه در وهله اول دو رویکرد می توان اتخاذ کرد : آسانترین و کوتاه ترین راه ، انکار مسئله و پاک کردن صورت مسئله است. این برخورد با موضوعات شاید نه با نیت خاموش کردن موضوع به خاطر عدم رسیدگی به آن ، که به خاطر کسب فراغت کافی برای اصلاح مشکل در آرامش ، گاهی پیش گرفته شود . اما من فکر می کنم که در شرایط کنونی جامعه و وضعیت موجود آب ، زمان اعلام عمومی مشکل فرا رسیده باشد. بنابراین راه دوم را پیشنهاد می کنم و آن طرح موضوع با مردم و دسترسی به عزم همگانی برای رفع این مشکل است .
این که ما در هنگام بروز مشکل یا مسئله ای به دنبال مقصر بگردیم شاید التیام دهنده باشد، اما یافتن علل ایجادکننده و تلاش برای رفع آن مشکل ، هم سریع تر و هم مطمئن تر ما را به جواب خواهد رساند. در حال حاضر شناخت صحیح از روندی که ما را به اینجا رسانده، برای اصلاح و جلوگیری از ادامه این فرایند بی سرانجام مهمترین موضوعی است که باید به آن بپردازیم. قصد ما نباید پیدا کردن متهم، فرافکنی موضوع و یا انکار آن باشد. فکر نمی کنید نقش مردم در مقایسه با نهادها خیلی جزئی تر باشد ؟
  • باور کنید یکی از مهمترین عواملی که شکست یا موفقیت یک تصمیم مهم را می تواند تعیین کند ، همکاری یا عدم همکاری مردم است. موضوع آب یک موضوع چند بخشی و چند وجهی است . نمی توان بدون کمک مردم حل کرد. هیچ کنترل و یا نظارتی بر مصرف آب، بدون ایجاد آگاهی عمیق و مستمر در مردم نسبت به وضعیت موجود و دورنمای آینده بر اساس عدم مصرف صحیح ، پاسخ مطلوب خود را نخواهد یافت.
حقیقت این است که پایبندی به قانون و داشتن دیسیپلین تقیدی پرزحمت است. من به عنوان یک شهروند و یک هم وطن تا زمانی که قلبا و عمیقا به یک قانون باور نداشته باشم، همیشه راه های چشم پوشی از آن را به خاطر سهولتش ترجیح خواهم داد. اما اگر اهمیت رعایت آن و عواقب عدم رعایتش برایم روشن شده باشد، موضوع شکل دیگری پیدا می کند. همین بستن کمربند ایمنی را ببینید. من هنوز به خاطر دارم که اغلب مردم وقتی به پلیس راهنمایی و رانندگی می رسیدند سریع کمربند را می بستند و حتی گاهی این کار را آنقدر با اکراه انجام می دادند که با دست نگهش می داشتند تا از جلوی پلیس رد شوند و بعد رهایش کنند و دوباره بدون کمربند و راحت بنشینند. همان طور که گفتم رعایت قانون و تقید به آن زحمت دارد اما این دشواری به زحمتش می ارزد. مردم وقتی فهمیدند که این کمربند برای حفظ جان و کاهش خطرات سرنشین ها چه اهمیتی دارد، با سهولت بیشتری این واقعیت را پذیرفتند. اما تصورکنید که از همان ابتدا با قبول کمی زحمت ، عادات رانندگی شان را به سرعت عوض می کردند ، همین لحظه ای که ما با هم صحبت می کنیم تعداد آسیب دیدگان بر اثر سوانح رانندگی و بی توجهی بر اثر نبستن کمربند چقدر کمتر بود ؟! پس به نظر شما اولین و مهمترین اقدامی که باید برای جلوگیری از مشکلات احتمالی بی آبی انجام داد چیست؟
  • به عقیده من اولین چیزی که باید مورد توجه قرار بگیرد این است که موضوع آب آن قدر بزرگ است که هیچ نهادی به تنهایی نخواهد توانست متولی رفع مشکلات مربوط به آن باشد. به عقیده من از خانواده که به عنوان کوچکترین و مهم ترین نهاد در جامعه و به عبارتی نهاد مادر در جامعه است گرفته تا صدا و سیما، آموزش و پرورش، بهداشت و درمان همه و همه باید رسیدگی به حل معضلات آبی را به عنوان یک اولویت مهم در سرلوحه برنامه های خود قرار دهند. این موضوع خواه ناخواه ، مستقیم یا غیرمستقیم به تمام انسانهای یک جامعه و نهادهای مربوطه ارتباط خواهد داشت و در قبال آب تک تک مان مسئولیم .
در این بین نقش و اهمیت اطلاع رسانی بسیار بسیار مهم است و رسانه ها باید با سخاوتمندی به این موضوع هر چقدر که لازم باشد پرداخت کنند. چرا که از هر نظر که به آب نگاه کنیم اولویت اول ماست. از منظر دینی، اقتصادی ، توسعه ای ، حیاتی آب رکن اصلی و ضامن حیات جمعی ماست. باید اطلاع رسانی صحیح در مورد وضعیت صورت بگیرد. مردم حق دارند که از وضعیت آب و آینده پیش رویشان باخبر شوند و مسئولین هم این حق را خواهند داشت که از مردم انتظار داشته باشند پس از دادن آگاهی های لازم و مناسب ، دستهایی را که به یاری به سمتشان دراز شده صمیمانه و بزرگورانه مثل همیشه بفشارند. در پایان جدی ترین نگرانی تان را درباره آب بگویید.
  • من هر وقت می خواهم به عواقب بی آبی فکر کنم ، تصویر دریاچه ارومیه جلوی چشمانم مجسم می شود. این تصویر دردی است که آه از نهاد هر ایرانی ، بویژه یک آذربایجانی را بر می آورد. اگر چه در تسکین این درد خیلی دنبال مقصر رفته ایم ، اما یافتن آن هم دردی را دوا نخواهد کرد. موضوع این است که محیط زیست و اکوسیستم به عنوان یکی از مهمترین ثروتهای خدادادی که به ما ارزانی شده ، آنقدر لطیف و بهشتی است که اگر به مسائل زمینی مثل اسراف و تبذیر آلوده اش کنیم ، خود را برای همیشه از موهبتش محروم خواهیم ساخت و آن موقع است که دیگر شاید هیچ تدبیر زمینی و انسانی قادر به ساختن یک وجب از این بهشت نخواهد بود. قصدم از این تشبیه نشان دادن اهمیت ذره ذره و قطره قطره محبتی است که خداوند به رایگان به همه مان هبه کرده است و در مقابل تنها چیری که از ما می خواهد نگهداری این امانت بی همتاست.
امیدوارم مردم با بیداری زودهنگام و عزم ملی ، همراه با احساس مسئولیت تمام بخش ها و نهادها در کنترل وضعیت کم آبی ، بخاطر نسل های معصوم آینده و فرزندان آتی این سرزمین هم که شده موفق باشند. و حرف آخر خطاب به مسئولان دلسوز و زحمت کش این است که هیچ کشوری در دنیا نیست که مشکلات اجتماعی، اقتصادی ، فرهنگی و... نداشته باشد . آنچه کشوری را موفق تر از دیگری می کند نحوه برخورد مسئولان آن جامعه با مشکلات است. وجود مشکل به خودی خود امری طبیعی است ،آنجه موفقیت را تضمین می کند برخورد صحیح و به موقع با مشکلات است.

© 2018 تمام حقوق این سایت برای آذر پرس محفوظ می باشد.